Not a Bleach S2 review / Nie recenzja Bleach S2

Wow, just wow. I didn't expect that Bleach would be able to evoke some positive emotions and a genuine hunger for curiosity in me... But it did! However, nothing has changed regarding the assessment of this title. I still think Tite made too many mistakes that I can't fully enjoy the show. I'm extremely overzealous when it comes to consistency, and if my brain tells me "what you're watching doesn't make sense because..." too many times, I stop taking it seriously. This almost happened in the final fight of Greed Island, it happened at one stage with Chimera Ant (HxH). And yes, I still love the HxH style, but I ONLY like the title itself (and before, I really liked it, and at some stage, I even loved it unhealthily). The reasons are the same - in the fight with Bomber, the text made absolutely no sense, but the author managed to get out of it with drawings that followed logic. The point is that the drawings showed something different than the text in the speech bubbles. Although no, it could have been done better, but let's assume that Togashi made it to the shore. Somehow he managed to do it. Unfortunately, the arc with the Ants at the end is terrible and did not avoid my feeling of embarrassment due to the excessive number of mistakes. Apart from some scenes, CA is one big garbage dump with a lot of good elements. The problem is that they are mixed in with the bad ones + there are just too many of the bad and unnecessary ones. Why am I talking about this? Because Bleach is even worse. Because if I had a lot of money and even more free time, I could take a notebook and write down all the inaccuracies in it. There would be much more of them than in HxH and about as many as in Baki or Jojo's Bizzare Adventure. But these two titles are comedy and kitsch (or pastiche, whatever you prefer). It's fun to watch, and sometimes I enjoy it for a short while, but usually I feel like I'm watching an extremely stupid woman or an extremely stupid man trying to be serious, which makes it even funnier. Well, at least it looks nice sometimes.

The second season clearly showed that the Yhwah arc is one of the worst arcs in the history of battle-shounen. And certainly the most ill-considered. I don't know if the final war in Naruto was THAT bad. But don't let it be said that I'm just pretending. The social and military structure of the Quincy has been completely thought out - just like in the SS, although it sticks to a bit of saliva, in the Quincy there is Yhwah and his will. Almost like Stalin and the rest of his people - I am Stalin, you have to listen to each other or you will be shot. It looks as idiotic as the Revolutionaries in the OP world - we have Dragon, the one with the fire power, and the rest are random nonames. In fact, this in itself is not such a big mistake, because it could be justified (even by creating any chain of command). And if the SS could have solved this problem and haven't for a thousand years... sorry, but that's a hole in the script. And if the SS are such a bunch of idiots, I'm shocked they survived this long. Andrzej Sapkowski already showed this with the example of Vilgefortz, who, despite his power, had to try VERY hard not to be detected. Unless the world of Bleach is filled with idiots... And this mistake extends to everything else - almost everything here is ill-considered.

The problem with power levels is bigger than in DBZ... But no, correction. The problem is similar, but more noticeable due to the large number of duels and power-ups. So the chaos is similar to the fight between C-17 and Piccolo, where every now and then someone would come in and make a whore of his opponent. First Cell turned Piccolo into his concubine, then he massacred C-16. Then came Vegeta USSJ, who dealt with an even stronger Cell as if he could kill him just by hitting him in the face with his bare ass. And the chaos is even more developed here. What else? Ban-kai and Quincy powers are even more strange and less sword-like. In previous seasons of Bleach it didn't bother me so much, but here Tite abuses it. Sometimes he has good ideas (the Quincy with the imagination, the one with the blood and control of opponents, the Wrestler with that boy) - all of them were really good and if the arc was good, they would be its quite strong advantages. Well, if they fit archers... But no, someone probably reminded Tite about how he created the Quincy, because Yhwah summoned a giant bow, and one of his Royal Guard members suddenly pulled it out of his ass during a fight with a representative of the Zero Division. I don't want to go on and on, these are the most visible examples of how much he didn't want to do it. Poor old man Yamamoto now looks like a noob with no skills. Even more than in S1. How could you massacre your boy like that, Tite?! I would have forgotten, still fighting. I'm not entirely objective because I'm not a Bleach fan, so I'll temporarily put aside my emotions related to them. Mostly, they are simply boring - without finesse, any creativity... It's as if I saw an employee working on a production line, creating toys that are very similar to each other. I feel the same way about fights in both seasons. Apart from the false Yhwah vs. Yamamoto, Zaraki vs. Unohana and the fight on the outskirts of the Soul King's court, none of the fights stood out in any way in my opinion. Not the choreography, not the atmosphere, not the brutality, or anything. They were just fighting, change of place, another fight with little results, another change of place...

As for the advantages, there are not many of them. There are some very cool scenes - both in terms of the idea and the drawing. Same with plot twists etc. these are often simple, not very original, but not overused either. The Wrestler is a very good example of this, but Yhwah and his fight against the Zero Division is an even better one. The summoning of the Royal Guard and their power projection was AWESOME! Milking your own people even more energy!!! It reminded me of the phrase "he sucked the contents of his penis along with his spine", because that's literally what it looked like. Zaraki's fight also had some nice moments, even though as a whole it was weak for me. Supposedly the strongest Quincy, Supposedly Zaraki at the peak of his power, but it didn't have even 20% of the epicness of Zaraki vs Ichigo. The idea that his power was beyond imagination was good, but for me it didn't sound as it should. And it could, if this arc was done properly.

But you know what? The finale of the second season interested me so much that I will try parts 3 and 4. It's true that I mainly complain, but some episodes help me relax a little. EDIT: I thought that the last episode wouldn't be so bad... Yes, I wrote my impressions after 12. Since he is so powerful that despite all these injuries, he will come back with his Royal Guard, so why the stalking in part 1? He could handle it without any problems. Not to mention the fact that he constantly pulls aces out of his sleeve... Does his deck of cards consist only of aces and jokers? Well, I'll watch S3, but I'll rather limit myself to a really short text, because there's nothing to write about. Impressions written a bit casually, sorry.

Wow, just wow. Nie spodziewałem się, że Bleach będzie w stanie ze mnie wykrzesać trochę pozytywnych emocji i autentyczny głód ciekawości... A jednak się udało! W kwestii oceny tego tytułu jednak nic się nie zmieniło. Nadal uważam, że Tite popełnił zbyt dużo błędów, przez które nie mogę w pełni cieszyć się seansem. Jestem wybitnie nadgorliwy jeśli chodzi o spójność i jeżeli zbyt wiele razy mózg da mi sygnał typu "to co oglądasz nie ma sensu, bo...", to przestaję to traktować na poważnie. Tak się prawie stało w finałowej walce Greed Island, tak się stało na pewnym etapie Chimera Ant (HxH). I tak, nadal uwielbiam styl HxH, ale sam tytuł już TYLKO lubię (a wcześniej bardzo lubiłem, a na pewnym etapie, wręcz niezdrowo uwielbiałem). Powody są te same - w walce z Bomberem tekst nie miał absolutnie żadnego sensu, ale autorowi udało się z tego wybrnąć rysunkami, które były zgodne z logiką. Chodzi o to, że z rysunków wynikało co innego niż z tekstu w dymkach. Chociaż nie, można to było zrobić lepiej, ale przyjmijmy że Togashi dobrnął do brzegu. Jakoś mu się udało. Niestety arc z Mrówkami pod koniec jest fatalny i nie uniknął mojego uczucia żenady z powodu nadmiernej ilości błędów. Poza niektórymi scenami, CA to jeden wielki śmietnik, gdzie jest dużo dobrych elementów. Problem polega na tym, że są one wymieszane ze złymi + tych złych i niepotrzebnych jest po prostu za dużo. Czemu o tym mówię? Bo z Bleachem jest jeszcze gorzej. Bo gdybym miał dużo pieniędzy i jeszcze więcej wolnego czasu, to mógłbym wziąć zeszyt i wypisywać w nim wszystkie nieścisłości. Byłoby ich znacznie więcej niż w HxH i mniej więcej tyle, co w Baki albo Jojo's Bizzare Adventure. Tylko że te dwa tytuły to komedia i kicz (lub pastisz, co wolicie). Ogląda się to fajnie, czasem przez krótką chwilę czerpię radość, ale zazwyczaj czuję się jakbym oglądał wyjątkowo głupią kobietę lub wybitnie głupiego mężczyznę, który na siłę stara się być poważny, przez co jest jeszcze zabawniejszy. No ale przynajmniej czasem fajnie wygląda.

Drugi sezon dobitnie pokazał, że arc z Yhwahem to jeden z najgorszych arców w historii battle-shounenów. A na pewno najbardziej nieprzemyślany. Nie wiem czy w finałowej wojnie w Naruto było AŻ TAK źle. Ale żeby nie było, że tylko udaję. Struktura społeczna i militarna Quincy została kompletnie nieprzemyślana - tak jak w SS chociaż trzyma się będąc przyklejone trochę na ślinę, tak u Quincy jest Yhwah i jego wola. Prawie jak Stalin i reszta jego ludzi - jestem Stalin, macie się słuchać bo zostaniecie rozstrzelani. To wygląda tak samo idiotycznie jak Rewolucjoniści w świecie OP - mamy Dragona, tego z mocą ognia, a reszta to random noname'y. W sumie to samo w sobie nie jest jeszcze tak dużym błędem, bo można by to było uzasadnić (choćby tworząc jakikolwiek łańcuch dowodzenia). A skoro SS mogło rozwiązać ten problem i tego nie zrobili przez tysiąc lat... sorry, ale to jest dziura w scenariuszu. A jeżeli SS to taka banda idiotów, to jestem w szoku że tak długo przetrwali. Już Andrzej Sapkowski pokazał to na przykładzie Vilgefortza, który mimo swojej potęgi, musiał się BARDZO STARAĆ, by go nie wykryli. No chyba, że świat Bleacha jest wypełniony idiotami... I ten błąd rozciąga się na całą resztę - niemal wszystko tutaj jest nieprzemyślane.

Problem z power levelami jest już większy niż w DBZ... Chociaż nie, poprawka. Problem jest podobny, ale bardziej odczuwalny przez dużą ilość pojedynków i power-upów. Czyli jest podobny chaos, co przy walce C-17 i Piccolo, gdzie co chwilę wpadał ktoś, kto robił dziwkę ze swojego przeciwnika. Najpierw Cell przerobił Piccolo na swoją nałożnicę, potem zmasakrował C-16. Potem przyszedł Vegeta USSJ, który poradził sobie z jeszcze silniejszym Cellem tak, jakby mógł go zabić bijąc go wyłącznie gołą dupą po pysku. No i ten chaos jest tutaj jeszcze bardziej rozwinięty. Co jeszcze? Ban-kaie i moce Quincy są jeszcze bardziej dziwne i mniej przypominają miecze. W poprzednich sezonach Bleacha to nie przeszkadzało aż tak bardzo, ale tutaj Tite tego nadużywa. Czasem ma dobre pomysły (ten Quincy od wyobraźni, ta od krwi i kontroli przeciwników, Wrestler z tym chłopakiem) - wszystkie były naprawdę dobre i gdyby arc był dobry, to byłyby jego dość mocnymi zaletami. No i gdyby pasowały do łuczników... Chociaż nie, ktoś chyba Tite przypomniał o tym, jak wykreował Quincy, bo Yhwah przyzwał gigantyczny łuk, a jeden z członków jego Gwardii Królewskiej nagle go wyciągnął z dupy podczas walki z przedstawicielem dywizji Zero. Dalej mi się nie chce wymieniać, to są takie najbardziej widoczne przykłady, jak bardzo mu się nie chciało. Biedny staruszek Yamamoto prezentuje się teraz jako noob bez skilla. Jeszcze bardziej niż w S1. Jak mogłeś tak zmasakrować swojego chłopca, Tite?! Byłbym zapomniał, jeszcze walki. Nie jestem do końca obiektywny, bo nie jestem fanem Bleacha, więc tymczasowo wezmę w nawias emocje z nimi związane. W większości są po prostu nudne - bez finezji, jakiejś kreatywności... Jakbym widział pracownika, który pracuje przy taśmie produkcyjnej, gdzie tworzy bardzo podobne do siebie zabawki. Podobnie mam z walkami w obu sezonach. Pomijając false Yhwah vs Yamamoto, Zaraki vs Unohana i walkę na przedpolach dworu Króla Dusz, żaden z pojedynków nie wyróżnił się wg mnie w żaden sposób. Ani choreografią, ani klimatem, ani brutalnością, czy czymkolwiek. Po prostu bili się, zmiana miejsca, kolejna walka z której niewiele wynika, kolejna zmiana miejsca...

Jeśli chodzi o zalety, to nie ma ich wiele. Zdarzają się bardzo fajne sceny - zarówno w kwestii pomysłu, jak i rysunku. To samo w przypadku zwrotów akcji etc. te często są proste, niezbyt oryginalne, ale też nie nadużywane. Wrestler jest tego bardzo dobrym przykładem, ale Yhwah i jego walka z Dywizją Zero jeszcze lepszym. Przyzwanie Gwardii Królewskiej i ich projekcja siły były ZAJEBISTE! Wydojenie swoich własnych ludzi z energii jeszcze bardziej!!! Aż mi się przypomniało określenie "wyssał zawartość jego penisa wraz z kręgosłupem", bo dosłownie tak to wyglądało. Walka Zarakiego też miała fajne momenty, mimo że jako całość była dla mnie słaba. Niby najsilniejszy Quincy, niby Zaraki u szczytu swojej potęgi, ale nie miało to choćby 20% epickości Zaraki vs Ichigo. Pomysł z tym, że jego moc przekracza jakiekolwiek wyobrażenia, był dobry, ale jak dla mnie nie wybrzmiał tak jak powinien. A mógłby, gdyby ten arc zrobiono porządnie.

Ale wiecie co? Finał drugiego sezonu tak mnie zainteresował, że jednak skuszę się na 3 i 4 part. Co prawda głównie marudzę, ale niektóre odcinki pomagają mi się minimalnie zrelaksować.EDIT: Myślałem, że ostatni odcinek nie będzie taki marny... Tak, napisałem swoje wrażenia po 12. Skoro jest tak potężny, że mimo tych wszystkich obrażeń powróci wraz ze swoją Gwardią Królewską, to po co te podchody w 1 części? Przecież poradziłby sobie bez najmniejszych problemów. Nie wspominając o tym, że ciągle wyciąga asy z rękawa... Czy talia jego kart składa się tylko z asów i jokerów? No nic, obejrzę S3, ale raczej ograniczę się do naprawdę krótkiego tekstu, bo nie ma o czym pisać. Wrażenia pisane trochę od niechcenia, wybaczcie.